Живееме во свет на слободни врски, брзи чувства и невнимателен шопинг. Сепак, семејните традиции остануваат една од најважните работи во нашите животи. А сеќавањата на луѓето, емоциите и нештата поврзани со нашето семејство и пријатели, секогаш се во можност да ни донесат емоции.
Дека е така прочитајте ја приказната за овој венчален фустан. Започна во далечната 1932 година. Нејзин творец е Марија Тереза Морено – талентирана млада шивачка од Мексико, која се преселила во Лос Анџелес. Во Америка, таа се свршила со карикатуристот на Универзална слики Мануел Морено. Девојчето се вубува во фустант што го гледа на една од свадбените сали и одлучува сама да си сошие ама од свила.
Марија и Мануел имаат четири деца – две момчиња и две девојчиња. Кога дошло време една од нејзините ќерки Анита да се ожени, младата девојка одлучила дека не сака да го носи фустанот на нејзината мајка, а Марија и сошила друга за неа.
Во 1983 година, семејството на Марија и Мануел се подготвуваа за нова свадба – онаа на Марта (ќерка на Анита). Таа навистина сакала да го носи фустанот на мајка си, но, за жал, времето не се одрази на најповолниот на нејзиниот надворешен изглед.
Тогаш Марта помислила на фустанот на баба и, за која рече дека е „крем злато со луксузна мрсна текстура“. Фустанот само лежел во кутија и иако не бил покриен, тој бил во одлична состојба.
„Само што ја допрев меката свила и без дури да ја извадам од кутијата, реков дека ќе бидам со неа“, рече Марта.
Во 1997 година, сестрата на Марта, Елена, се венча во „кремасто злато“ на нејзината баба.
И, тогаш фустанот се вратил во плакарот, трпеливо чекајќи го својот следен ѕвезден момент.
Четвртата невеста што размислувала за неа била Пилар, ќерка на Марта.
„Отсекогаш знаев за легендарниот фустан, но беше некако недостижен се додека не се свршив.
После свршувачката, тие отишле кај бабата Анита за да ја измерат. И кога го облеков и погледнав во огледало, сфатив дека ова е фустанот.
Ми беше по мерка, како да е шиена за мене. За ништо во светот не би одела во невестински салон да бирам фустан, тоа не ми значи ништо кога го имаме овој семеен фустан “, вели Пилар.
Патем, единствените прилагодувања што фустанот ги поминал низ годините биле во должина на шлицот. И дополнителната декорација во форма на чипка и монистра, кои биле додадени се тргнати поради модните трендови.
Марта О Хара вели дека самиот факт што таа и нејзината ќерка Пилар се венчале во ист фустан ја тера да се чувствува неверојатно.
„Тоа е врска помеѓу генерациите, врска со нашата баба, со која бев многу блиска (Марија почина во 2009 година). Таа живееше близу нас и често се гледавме.
Баба доживеа до 98 години. Моите деца пораснаа и имаа среќа да ја запознаат. Баба ќе биде среќна да знае дека нејзините правнуки сакаат да се венчаат во нејзиниот фустан “, рече Марта.
Оваа трогателна приказна инспирира и дава надеж дека никогаш нема да престанеме да ги цениме и почитуваме нашите корени, семејни вредности и традиции.
Извор: јената.блитз.бг